Gęsta zabudowa śródmiejska, sąsiedztwo innych obiektów, bogaty program funkcjonalny oraz ograniczona działka z istniejącą zabudową w dużym stopniu kształtowały proces projektowy. Kluczowe pytanie brzmiało: czy można wykorzystać zastany budynek? Jego adaptacja okazała się nieuzasadniona ekonomicznie – wymagałaby kosztownych prac podziemnych i „wtopienia” w nową bryłę. Zdecydowano więc o pozostawieniu jedynie tylnej ściany i rozbiórce reszty, co formalnie stanowiło przebudowę, rozbudowę i nadbudowę.
Na tej podstawie powstała nowa bryła z powtarzalnym układem kondygnacji dydaktycznych – elastycznych dzięki ruchomym ścianom i stałemu trzonowi komunikacyjno-sanitarnemu. Elewację ukształtowano poprzez rygorystyczny rytm prostych otworów okiennych, nadających otoczeniu porządek i spokój. Budynek nie miał być kolejnym „samograjem” architektonicznym, lecz neutralnym tłem dla nauki i sztuki, wpisanym w historyczny kontekst.
Wyjątkiem jest parter, całkowicie otwarty na ulicę Raciborską. Znalazła się tu „pracownia otwarta”, zapraszająca przechodniów i zacierająca granice między wnętrzem a miastem. Monochromatyczne wykończenie posadzki, ścian, stropów i nawet fragmentu chodnika podkreśla tę ciągłość. W wyznaczonych polach pojawia się zieleń, siedziska i stoły. Elewacja parteru, w przeciwieństwie do wyższych kondygnacji, jest w pełni przeszklona i wyposażona w ruchome, wielkoformatowe kwatery, które pozwalają połączyć wnętrze z przestrzenią miejską.